Εικόνα

H μοναξιά του

Καθόταν σκεπτικός στην βεράντα. Παρατηρούσε τους περαστικούς να τριγυρνούν αμέριμνοι. Να τρέχουν να προλάβουν το χρόνο.

Το άρωμα των λουλουδιών του έφερνε μια γλυκιά ευωδία παρασυρόμενη από το αεράκι που χαλούσε την αίσθηση τούτου εδώ του μη και τόσο θερμού καλοκαιριού.

Η βεράντα του περικυκλωμένη με μια σειρά από μικρές και μεγάλες γλαστρούλες που ο ίδιος φρόντιζε τακτικά.

Και τώρα, να το έργο του.  Ένα σωρό άνθη χρωμάτιζαν το μικρό του αυτό στασίδι, που συνήθιζε να περνάει ώρες μοναχός του.

Με την ψυχή του όμως τι είχε καταφέρει;

Είχε φτάσει πια 73 ετών. Ζούσε μόνος στο σπίτι χωρίς συντροφιά. Είχε μόνο εκείνα τα λουλούδια του και τούτο εδώ το μέρος που ηρεμούσαν λίγο την ψυχή του.

Η μοναξιά όμως ήταν ένα βαρύ φορτίο που κουβαλούσε χρόνια τώρα.

Μύρισε την βουκαμβίλια, το αγαπημένο λουλούδι εκείνης.

Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του.

Δίπλα έστεκαν λευκά και τρυφερά τα γιασεμιά του.

Ψέλλισε αποκαρδιωμένος και τα δικά τους ονόματα.  Φωτεινή και Οδυσσέας.

Την επόμενη μέρα βρέθηκε νεκρός στο ίδιο αυτό μέρος.  Στα χέρια του μια φωτογραφία.

Στο έδαφος ένα μπουκαλάκι άδειο από χάπια.

Στην ατμόσφαιρα, η μυρωδιά των λουλουδιών του.

Και εκείνη η αίσθηση πως κάποιοι άνθρωποι δεν είναι τόσο δυνατοί απέναντι στην μοναξιά.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s