Σύνδεσμος

5/10/2017: Η μικρή μου εξερεύνηση

Καστανά μάτια διερευνητικά σε κοιτάζουν, σε περιεργάζονται.
Διακριτικά όμως γιατί ξέρουν τον κίνδυνο.
Με έκπληξη σε απαντήσεις που μάλλον δεν περίμεναν να ακούσουν
Με ευγένεια από εκείνες που δεν συναντάς συχνά.
Με σοβαρότητα όπως σου αρμόζει.
Τα μάτια. Η πιο ταιριαστή πινελιά που κάνει ένα ανθρώπινο πρόσωπο ιδιαίτερα εκφραστικό και συνάμα μοναδικό.
Μάτια υγρά, συμπαθητικά, και ανεξερεύνητα.
Οι καθρέφτες σου.

Advertisements
Σύνδεσμος

Η ασπιρίνη

Ρεπό.
Επιτέλους νιώθεις αυτή την ευεργετική αίσθηση ότι αύριο δεν θα νιώθεις καταπονημένο το κορμί σου.

θα γευτείς το καφέ σου ακούγοντας τα αγαπημένα σου κομμάτια. Θα έχεις άπλετο χρόνο να μυρίσεις το άρωμά του.

Δεν θα είναι πάλι  εκείνος ο βιαστικός καφές στο δρόμο, που ανάθεμα αν σου ανοίξει το μάτι.

Έλα, απόλαυσε το, μην σκοτεινιάζεις. Η ρουτίνα θα είναι πάντα ρουτίνα, και οι άνθρωποι έχουν γεννηθεί για να απογοητεύουν.

Θα βρεις τον τρόπο.

Θα χαθείς στην εξερεύνηση ενός καινούριου βιβλίου.

Θα αφήσεις το κρασί να σε ζαλίσει. Τους φίλους να σε χαροποιήσουν.

Ίσως αφήσεις και εκείνον να σου κάνει λίγη συντροφιά.

θα ρουφήξεις στιγμές, εικόνες, γεύσεις. ενδιαφέροντα πράγματα.

Για να αντέξεις την επόμενη που θα σε περιμένει μια ασπιρίνη και αυτός ο ίδιος φαύλος κύκλος.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γλυκιά απελευθέρωση

Δεν ξέρω από που προήλθε αυτό το αίσθημα της αγαλλίασης.

Αλλά είναι τόσο ευεργετική η αίσθηση που προκαλεί.

Κουβαλάς ένα φορτίο που σε καταδιώκει, σε βαραίνει και σε αποδυναμώνει.

Και όταν όλο αυτό φεύγει από πάνω σου..

Εκεί που νόμιζες πως έχει γίνει ένα με την σάρκα σου…

Ξαφνικά είναι απλά ανακούφιση. Είναι ελευθερία.

Ελευθέρια ύπαρξης, μυαλού και κορμιού.

Βρίσκεις τον εαυτό σου, εκεί που δεν περίμενες να τον βρεις ποτέ.

Και τότε είναι όλα τόσο μικρά και ανώδυνα.

Λες και πάνε να σου μπήξουν ένα μαχαίρι πουπουλένιο στο δέρμα.

Νομίζεις πως πονάς, νομίζουν πως σε πονάνε.

Μόνο που εσύ χαίρεσαι την αίσθηση

Σύνδεσμος

Να χαμογελάς.

 

Είναι πάλι αυτή η θλίψη μετά το τέλος του καλοκαιριού;

Είναι το βλέμμα το θολό, χαμενο χωρίς ένδειξη ευθύτητας;

η εκείνο το ανατρεπτικό, το απροσδιόριστο;

Είναι η μοναξιά;  αυτή που νιώθεις μόνος και ας έχεις δίπλα τόσους αθρώπους;

Ο καθρέφτης τι λέει; τον ξεγέλασε ακόμια μια φορά το κουρασμένο σου χαμόγελο;

η ψυχή σου είναι ευχαριστημένη με προσωρινές, μικρών λεπτών χαρές;

Είναι πολλά τα τσιγάρα, το ένα μετά το άλλο.  Όμως η νικοτίνη δεν πάυει να είναι ακόμα μια προσωρινή ηρεμία.

Λες και θα φύγουν ποτέ αυτά τα αρνητικά συνασθήματα. Λές και θα ξεθωριάσουν με μια ρουφηξιά απο δ αύτο.

Υποκατάστατα. Για τα πάντα.

Διάβαζεις και εκείνο τ βιβλίο μπας και ρουφήξει η ανάγνωση λίγο αυτή την καταθλιπτική ένταση που σε κυριεύει. Μπας και ταξιδέψει το νου σου μακριά.

Χαζεύεις την θέα απο το μπαλκόνι και γαληνεύει η ψυχή σου, την απλώνεις παντού, της δίνεις το χώρο της. Δεν την πνίγεις περπατώντας σαν μικρό πιόνι στα μουντά τερατώδη κτήρια της Αθήνας.

Βλέπεις στο μετρό την κυρία με τ γαλάζιο φόρεμα και το μπλέ πουκάμισο, ανέμελη κι κοκέτα, να εκπέμπει χαρά με την φωτεινή ενδυμασία της.

Δύο- τρία πράγματα, στιγμές, συνασθήματα που συναντάς καθημερινά και σε κάνουν να….

ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ….

 

 

 

 

 

 

 

Σύνδεσμος

Το παζλ της ζωής σου

 

Υφαίνεις καθημερινά τα λάθη σου.

Υφαίνεις τις ατέλειες σου, τις σκορπίζεις στην πραγματικότητα.

Τις αραδιάζεις μπροστά σε άλλους, όπως τις θυμωμένες λέξεις σου σέ ενα τσακωμό.

Απροκάλυπτα.

Χτίζεις πετραδάκι πετραδάκι ένα δικό σου ατελή, μοναδικό εαυτό.

Τον μοιράζεσαι με άλλα ανθρώπινα όντα.  Θελημένα η άθελα σου.

Γεύεσαι την λατρεία, την ανοχή μα και την αποστροφή.

Πορεύεσαι με όσα πρόκειται να έρθουν.

Συνέχεια

Εικόνα

H μοναξιά του

Καθόταν σκεπτικός στην βεράντα. Παρατηρούσε τους περαστικούς να τριγυρνούν αμέριμνοι. Να τρέχουν να προλάβουν το χρόνο.

Το άρωμα των λουλουδιών του έφερνε μια γλυκιά ευωδία παρασυρόμενη από το αεράκι που χαλούσε την αίσθηση τούτου εδώ του μη και τόσο θερμού καλοκαιριού.

Η βεράντα του περικυκλωμένη με μια σειρά από μικρές και μεγάλες γλαστρούλες που ο ίδιος φρόντιζε τακτικά.

Και τώρα, να το έργο του.  Ένα σωρό άνθη χρωμάτιζαν το μικρό του αυτό στασίδι, που συνήθιζε να περνάει ώρες μοναχός του.

Με την ψυχή του όμως τι είχε καταφέρει;

Είχε φτάσει πια 73 ετών. Ζούσε μόνος στο σπίτι χωρίς συντροφιά. Είχε μόνο εκείνα τα λουλούδια του και τούτο εδώ το μέρος που ηρεμούσαν λίγο την ψυχή του.

Συνέχεια

Σύνδεσμος

Στην υγειά μας

Ήταν βραδάκι, ανοιξιάτικο, από εκείνα με το ελαφρύ αεράκι που σε προετοιμάζει για το καλοκαίρι.

Λίγο η κούραση της μέρας, λίγο το κρασί, λίγο τα κεριά τοποθετημένα έτσι για να δημιουργήσουν γλυκιά καλοκαιρινή ατμόσφαιρα, την έκαναν να κοιτάζει θολά, ελαφρώς δυσδιάκριτα. κι όμως αυτό δεν ήταν παρά μόνο ευεργετικό,  λόγω της ειδυλλιακής ατμόσφαιρας.

Και όχι μόνο.

Την ξεκούραζε αυτή η νύχτα. και  εκείνος.

Την ξεκούραζε η αλήθεια στα μάτια και στα λόγια, ήταν τόσο καθαρή, τόσο αυθεντική που δεν χρειαζόταν να την ψάξει.

Την ευχαριστούσε η παρορμητικότητα, η ελευθερία των κινήσεων και των λέξεων. Χωρίς περιορισμούς, χωρίς καταπίεση.

Το γέλιο. Η ευχάριστη ενέργεια. Η μεταδοτικότητα ενός αταλάντευτου συναισθήματος που την γέμιζε.

Είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως να χαλαρώνει, να βρίσκει ηρεμία, από εκείνη που είχε  θαφτεί κάπου μέσα της και είχε σχεδόν ξεχάσει πόσο σπουδαία ήταν.

Σήκωσαν τα ποτήρια, τσούγκρισαν και είπαν αυτό το «στην υγειά μας» και εκείνη σκέφτηκε πως κάτι τέτοιες νύχτες, στην ψυχή τουλάχιστον την είχε.