Σύνδεσμος

Release your mind…

Την έβλεπα καθισμενη με την παρέα της στο στέκι που χρόνια ξόδευα όμορφα τις νύχτες μου.  Μου έκανε τόση εντύπωση το βλέμμα της , σκοτεινιασμένο και θαμπό.. Πάντα μου κινούσε την περιέργεια να ανακαλύψω  γιατί τα βλέφαρά της βαραιναν τα μελί ηλιοστάλαχτα μάτια της.

Την παρακολουθούσα λοιπόν και κάθε φορά εισχωρούσε μέσα μου η ανάγκη μου να της μιλήσω. Η κοπέλα ήταν όμορφη αλλά δεν το ήξερε. Όπως πολύ άνθρωποι δεν το ξέρουν.

Είχε μια αταλαύντευτη  φυσικότητα στις κινήσεις της και μια ηρεμη αύρα που σου άφηνε ένα πέπλο εύχαριστης διάθεσης και ενέργειας.

Της χαμογέλασα. ‘Ηθελα να της προσφέρω κάτ τόσο απλό. Καθημερινά δώρα, που δεν κοστίζουν και μπορείς να τα προσφέρεις στο καθένα. Αυτό είναι τα χαμόγελα, αυτές οι σχηματισμένες καμπύλες των χειλιών σου.

Εκείνη σάστισε για λίγο και ύστερα ανταπέδωσε δειλά.

Φόβος ήταν. Απο αυτούς που κατακλύζει όλο το ανθρώπινο είδος έχοντας ως κατάληξη και τα απλά να φαίνονται περιπλοκα. Τι θα πεί ο κόσμος και τι θα γίνει αν ξεγυμνώσω την αλήθεια που κρύβω μέσα μου χωρίς να δειλιάζω για το αποτέλεσμα.

Είναι και εκείνοι οι λίγοι, οι πληθωρικοί στην εκφραστικότητα τους, που ότι αισθανθούν το απελευθερώνουν. Καταλήγουν παρεξηγίσιμοι και απερίσκεπτοι και δεν ξέρω και εγω τι άλλο απο τους υπόλοιπους ανθρώπους. Κανείς δεν αντιλαμβάνεται πως το παράλογο δεν είναι να εκφράζεσαι αληθινά, αλλά το να φοβάσαι να ζησεις έντονα…

Σκεφτόμουν πάντα πως η ευτυχία μας πηγάζει από τον τρόπο που αποφασίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τη ζωή με όλα της τα σκαμπανεβάσματα. Και επιπλέον από την αντίληψη που έχουμε για την ίδια μας την ύπαρξη.

 

 

 

Σύνδεσμος

27.11.2016

Τα τριαντάφυλλα μαράθηκαν γιατί δεν τα ποτίζεις πια.

Οι κινήσεις σου έγιναν προκαθορισμένες, ίδιες αύριο, ίδιες μεθαύριο.

Μέρες ανήμπορες, ανέγγιχτες κυλούν βασανιστικά στο χρόνο.

Γελάς όμως κι ας χάνεται ο κόσμος.

Ρίχνεις βροντερά γέλια αγνοώντας τους καθωσπρεπισμούς των άλλων. Συνέχεια

Σύνδεσμος

Ταξιδεύοντας σε…

Περιπλανώμενος νους.

Ταξιδιάρικη ψυχή.

Εικόνα σχηματισμένη, μυθοπλασία προσώπων μέσα από τις σελίδες κάποιου αγαπημένου βιβλίου. Συναισθηματική ταύτιση. Η υποτιθέμενη προσδοκία.

Νότες ενός αισθαντικού τραγουδιού να χαιδεύουν το αυτί σου και να σε παρασύρουν οι μελωδίες μακριά.

Δύο ζευγάρια μάτια, συνήθως τα πιο συναισθηματικά φορτισμένα ή εκείνα που αναδύουν ένα μυστηριώδες σκοτάδι, έτοιμα να σε αιχμαλωτίσουν και να σε στοιχειώσουν για πάντα.

Η μυρωδιά… ενός φαγητού, ενός αρώματος η ενός λουλουδιού να σπέρνει κάθε γλυκιά ευωδία θυμίζοντας σου κάτι από τα παλιά.

Και ο μοναδικός τρόπος που ο καθένας απελευθερώνει τα πέπλα της έμπνευσής του.

Επιλογές, ένα σωρό, να ταξιδέψεις, χωρίς να κουνήσεις ούτε εκατοστό. Έτσι δεν είναι;;

 

 

Σύνδεσμος

Το καλοκαίρι έφυγε.

Μπήκε ο Σεπτέμβρης. Η ζέστη ακόμα αφόρητη, μα οι ψιχάλες της σιγανής βροχής που κάνουν την εμφάνισή τους προμηνύουν την αλλαγή.

Από την ξεγνοιασιά του καλοκαιριού μεταβιβάζεις την καθημερινότητα σου στην γλυκιά μελαγχολία του Φθινόπωρου.

Αναπολείς κάτι καλοκαίρια σαν αυτό. Εξάλλου αναμνήσεις είναι η ζωή.  Αναμνήσεις από ένα σωρό στιγμές που μένουν αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου. Ανεξίτηλες στις χαραμάδες του μυαλού.

Χαιδεύεις απαλά τα χείλη με την γλώσσα σου, μήπως και αισθανθείς την αλμύρα της θαλασσίτσας.

Ύστερα παρατηρείς το ηλιοκαμένο δέρμα σου και σκας ένα χαμόγελο καθώς θυμάσαι το χαζό ανταγωνισμό του ποιος έχει πάρει περισσότερο χρώμα, συγκρίνοντας  την διαφορά στο μαγιό.

Σκέφτεσαι τα ξενύχτια σου, την γλυκιά ζάλη από τα 3 τζίν τόνικ, και τα επακόλουθα γέλια μέχρι πρωίας.

Την ευχάριστη γαλήνη  και την ασύγκριτη ηρεμία  του να αράζεις στα πιο ψηλά μέρη αγναντεύοντας την θέα με ένα ποτό στο χέρι και καλή παρέα.

Απαλλαγμένος από άγχη, έννοιες και πληγές.

Συνέχεια

Σύνδεσμος

29.7.2016 : Και πως φτάνεις στην αλήθεια τους;

Κάτι παλιό μα συγχρόνως και κάτι νέο.

Παλιό σαν ανάμνηση, καινούριο σαν εμπειρία.

Ανάμνηση,  γλυκιά και αφελής, σχεδόν παιδική.

Εμπειρία σαν το καινούριο φρούτο που γεύεσαι,

η το άγνωστο που έχει την περιέργεια να ανακαλύψεις.

Καλοκαίρι, σαν ένα βραδινό μπάνιο σε παραλία λουσμένη από την απαράμιλλη ομορφιά του φεγγαρόφωτου.

Χειμώνας σαν δυο χέρια,μεγάλα να χώνεσαι μέσα τους στη ζεστασιά τους.

Ταίριασμα κορμιών και αρμονία μυαλών.

Σκιρτήματα έντονα, ανατριχιαστικά και ευεργετικά.

Λέξεις άγαρμπες, αυθόρμητες, ικανές να προδόσουν τα μυστικά σου.

Αναμονή, προσδοκία.

Τόσες  λέξεις σου μπορούν να περιγράψουν τους ανθρώπους.

Μα πάντα τόσα εμπόδια να σε αποτρέπουν να διεισδύσεις στην αλήθεια τους…

Σύνδεσμος

Εγώ και εγώ και εγώ. Ε, μπορεί και εσύ καμιά φορά.

Oι άνθρωποι λένε σε αγαπάω τόσο εύκολα.

Μπορούν να κάθονται να αναλύουν ώρες τι έκαναν για σένα σε εσένα. Λες και αυτό ήταν το νόημα.

Λες και οι σχέσεις είναι ένα παιχνίδι αντιπάλων που πολεμάνε να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και να κατατροπώσουν τον άλλο.

Λες και τα συναισθήματα είναι τα καλά και τα κακά χαρτιά σε μια παρτίδα. Σε οδηγούν στην νίκη όσα δεν σε καθιστούν αδύναμο.

Όμως αυτό δεν είναι αγάπη. Στην ουσία της η αγάπη δεν διακρίνεται από εγωιστικά παιχνίδια και αρνητικά συναισθήματα για τον άλλο.

Ο εγωισμός, είναι άρρωστο συναίσθημα που δηλητηριάζει εσένα και τις ανθρώπινες σχέσεις σου γενικότερα.

Νομίζεις πως είσαι αήττητος, καλύπτεσαι με την προστατευτική θήκη του εγώ σου, ζεις σε ένα κόσμο που όλα έχουν να κάνουν με το πως να μην νιώθεις άσχημα εσύ. Συνέχεια

Κάθε αρχή για καλό, δεν λένε;;

Αποφάσισα να γράψω ξανά.

Είναι μάταιο να αφήνεις ότι  σε καθιστά δημιουργικό και ελεύθερο.

Ξέφυγε από τις υποχρεώσεις που σε κατατρώνε. Μην αφήνεις την απώλεια του χρόνου να σε κυριεύει.

Η απραξία σε σκοτώνει περισσότερο από το να τολμήσεις να κάνεις κάτι και να μην βγει με την πρώτη άξιο των προσδοκιών σου.

Μην ξεχνάς αραχνιασμένο κάπου μέσα σου, τον τρόπο που εμπνέεσαι. Η ακόμα την προσπάθεια σου να πετύχεις εκείνο που έχεις ως στόχο.

Άνοιξε το κουτί της έμπνευσης . Μην γελιέσαι.

Όσο  και αν το παρατηρείς έτσι άδειο και κενό σαν και την ψυχή σου, αν ψαχουλέψεις βαθιά θα επαναφέρεις ότι σε κάνει να πορεύεσαι.

Συνέχεια