Σύνδεσμος

Το δάκρυα, η λύτρωση και οι συναισθηματικοί άνθρωποι

Λένε πως όταν ξεσπάς σε κλάματα, ξεδίνεις κάπως, βγάζεις από μέσα σου όσα σου είναι σαν βαρύ φορτίο

Μια πράξη καθαρά από λύπη, κι όμως τόσο λυτρωτικά ανακουφιστική.

Ομολογώ πως ισχύει.

Μόλις έπραξα ακριβώς το ίδιο και να μαι σχεδόν καινούρια, ντύθηκα με ηρεμία.

Σε συνδυασμό με την απλωμένη ησυχία που κυριαρχεί στις 1.43 τ ξημερώματα στο σπίτι μου, που τυχαίνει να είναι και από τις μόνες ώρες που μπορείς να διακρίνεις ήχους όπως το τικ τακ του ρολογιού η τις σταγόνες της βρύσης που δεν έκλεισες καλά, η τέλος και την ίδια σου την ανάσα.

Αναρωτιέμαι πως μπορώ να είμαι τόσο συναισθηματικός τύπος, πως τόσο έντονα με κατακλύζει το συναίσθημα σαν ένα χείμαρρο κυμάτων που με κάνει να βουλιάζω λίγο και πιο πολύ στο πάτο της θάλασσας,  ανίκανη να βγω στη στεριά

Όπως ποτέ δεν κατάλαβα τους ανθρώπους που λειτουργούν καθαρά με την λογική και έχουν την τάση να μην εκφράζουν κάθε ένδειξη τέτοιας συναισθηματικής αδυναμίας γιατί πραγματικά δεν έχουν, όχι γιατί θέλουν να δείχνουν άτρωτοι. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να κρύψω την αφόρητη ζήλια μου προς το πρόσωπό τους, μόνο και μόνο για το χρόνο που κερδίζουν όντας μη συναισθηματικά ευάλωτα όντα.

Διαφυλάσσουν μεγαλύτερη ενέργεια εντός τους για να κάνουν άλλα πράγματα από το να την επενδύουν συναισθηματικά. Τους ζηλεύω για αυτό αλλά τους λυπάμαι κιόλας συγχρόνως γιατί δεν ξέρω αν έχει νόημα να είσαι αδειανός από συναισθήματα είτε αφορούν εσένα είτε την εν συναίσθηση σου για τους άλλους ανθρώπους γύρω σου.

Γιατί ρε φίλε αυτός είσαι, ζεις έντονα τις καταστάσεις, μπαίνεις ολόκληρος μέσα σε αυτές και ανάθεμα όχι δεν προτιμώ να μισο-αισθάνομαι, να μισο-αγαπώ, να έχω είτε οποιοδήποτε θετικό είτε οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα στο μέτριο του.

Γιατί κυρίως δεν ήρθαμε σε αυτό το κόσμο για να μισο-κάνουμε πράγματα, και να προστατεύουμε τον εαυτό μας από το να πληγωθεί. Σημασία έχει μια κατάσταση να την ζεις ολόκληρος και αν αυτό ακόμα σε φτάσει στο πάτο σου, να ξέρεις σίγουρα πως όσο χρόνο και να σου πάρει, θα σηκωθείς ξανά πιο ανανεωμένος, πιο ώριμος, γνωρίζοντας λίγο καλύτερα έσενα τον ίδιο και πράττοντας το ίδιο ζωντανά πάλι.

 

Advertisements
Σύνδεσμος

Ο εύθραυστος εαυτός μου

Ο εύθραυστος εαυτός μου

αποφάσισε να βγει στην επιφάνεια.

Σου είπε για εκείνα που έπρεπε να ομολογήσει.

Του είπε για εκείνα που δεν ήθελε άλλο να την βαραίνουν.

Τους είπε πάλι τα ίδια μυστικά με τότε.

Η και άλλα πιο καλοφτιαγμένα, πιο ραμμένα για το τωρινό προσκήνιο.

Σε όλους είπε κάτι ο εύθραυστος εαυτός μου,

ο καλά καταχωνιασμένος,

ο ανήμπορος να εμφανιστεί,

μα τον άφησα να πάρει λίγο αέρα,

ήταν τόσο ανυπόμονος και αχόρταγος για ελευθερία

έκοβε βόλτες πέρα δώθε,

-όλο χαρά για την απελευθέρωση του, που κατακρεουργούσε την σιωπή.

Είχε πέσει στο πηγάδι της λήθης,

και τώρα να πως ξεπρόβαλαν η λύπη, η απουσία

και η έλλειψη να τον κατανοήσουν.

Σ άφησα να θυμηθείς εύθραυστε εαυτέ μου.

πως είναι να βγαίνεις και να τους παίρνεις όλους σβάρνα έναν- έναν.

Βούρκωσες και λούστηκες από την λίμνη των δικών σου δακρύων.

Σου είπα πως πρέπει  να πας να ξεκουραστείς πίσω στο καβούκι σου,

να αναζωπυρωθείς,

και να επιστρέψεις να τους δείξεις την αλήθεια σου.

πιο ανανεωμένη, πιο ώριμη.

Να τους πεις πως το τέλος ήρθε,

για να διώξει μακριά τον πόνο

και να φέρει την λύτρωση που τόσο, μα τόσο προσμένεις.

 

 

Η μικρή μου κατασκευή

Καιρό τώρα είχα πάρει τις πλαστελίνες που βρήκα κάπου καταχωνιασμένες σε ένα συρτάρι.

Έπλαθα ένα σπίτι. Το έχτιζα με τα ίδια μου τα χέρια σπιθαμή προς σπιθαμή γεμάτη προσμονή.

Κάθε τόσο το κοιτούσα  με κάποιου είδους θλίψη.

Από εκείνες που νιώθεις όταν έχεις ολοκληρώσει κάτι διαφορετικό από εκείνο που προσδοκούσες.

Η από εκείνες που το αποτέλεσμά τους δεν διαφέρει από ένα σωρό παρόμοια παρελθοντικά αποτελέσματα.

Μια μέρα πέρασες γελαστός και το κοίταξες υποτιμητικά.

Θα σκεφτόσουν πως καταπιάνομαι πάλι με τα χαζά πράγματα που σκαρφίζομαι κάθε τόσο.

Κάθισες δίπλα μου και το περιεργάστηκες με την άκρη των δαχτύλων σου όπως κάθε τόσο έκανες βόλτα στο κορμί μου.

Ήξερα πως έψαχνες  να βρεις εκείνο το κομμάτι το ελαττωματικό.

Σε  κοίταξα με το βλέμμα που σε κοίταζα σε κάθε βιαστικό τέλος μας, και σε κάθε ανυπόμονη αρχή μας,

πήρα την μικρή μου κατασκευή και πήγα σπίτι.

Αυτή ήταν η τελευταία φορά που είδα εσένα και κάθε εσένα.

 

 

 

Σύνδεσμος

Το γαλάζιο του ουρανού

Tο γαλάζιο χρώμα του ουρανού με θλίβει.

Κάθε που τον αντικρίζω είναι σαν να καθρεφτίζονται τα δικά του μάτια.

Καθαρός και λαμπερός όπως απλώνεται με κατατροπώνει.

Έτσι αποφεύγω να κοιτάξω πάνω.

Κοιτάω πάντα τα βήματά μου καθώς περπατάω.

Όσο πιο αποφασιστικά, τόσο μακριά του νιώθω πως βαδίζω.

Νιώθω για λίγα λεπτά αγέρωχη.

Μέσα μου όμως ξέρω,

πως δεν θα μπορώ για πολύ ακόμα να αποφεύγω την επαφή

με το γαλάζιο του ουρανού.

 

Σύνδεσμος

Ο διπλός προορισμός

Δύο το πρωί.
Οι δρόμοι ελκυστικοί με το κίτρινο φως από τις λάμπες απλώνονται στο διάβα σου.
Περπατάς προς το προορισμό σου.
Η κάποιο άλλο προορισμό που θα ήθελες να διανύσεις αλλά το κάνεις μόνο μέσα από τις σχισμές του μυαλού σου.
Τα όρια στενεύουν. Οι άνθρωποι φεύγουν. Τα χρόνια περνάνε, σκέφτεσαι.
Και εσύ πάντα καταλήγεις στον ίδιο προορισμό.
Σχεδόν μαθημένος πια μπορείς να φτάσεις στον τερματισμό του με κλειστά τα μάτια. Βαριά η συνήθεια. Ασφυκτική η ρουτίνα.
Το τραγούδι που σε συντροφεύει όμως σου θυμίζει ένα άλλο προορισμό, μα ο δρόμο του μακρύς, απροσπέλαστος.
Τα σκοτεινά δρομάκια του και ο φόβος μην χαθείς, μην σε προλάβει κάποιος κίνδυνος..
τον κάνει τώρα πια λησμονημένο.. μακρινό.
Δεν είσαι δα και τόσο τολμηρός. Λειτουργείς προσχεδιασμένα, δεν σου αρέσουν οι βεβιασμένες κινήσεις.
Να τώρα τελείωσε τ τραγουδάκι αυτό. Έφτασες πάλι εδώ, στο τερματικό σου σταθμό, στον ίδιο αυτό προορισμό  και τ μυαλό σου βουτηγμένο στις σκέψεις ούτε που το κατάλαβε.
Τι σου είναι τ μυαλό; Μπορεί να φτάσει παντού. Ο λαβύρινθος αυτού ξεπερνάει κάθε μονιμότητα, κάθε συνήθεια μα μπορεί να σε οδηγήσει και σε περίεργα σκοτεινά μονοπάτια.
Όπως τώρα. Είσαι εδώ σώματι, μα είσαι εκεί πνεύματι.

 

Σύνδεσμος

Το σήμερα τόσο μικρό μπροστά στο αύριο

Οι λέξεις άρχισαν να παίρνουν πάλι υπόσταση.

Όπως ο πιανίστας με τα δάχτυλά του αφήνει να ακουστούν οι πιο γλυκιές μελωδίες,
εκείνη τα χρησιμοποιεί για να να απελευθερώσει τις δική της τέχνη.

Σήμερα ήταν μια μέρα διαφορετική από τις υπόλοιπες.

Σήμερα αντιμετώπισε κατάματα το χρόνιο φόβο της και στάθηκε μπροστά του αμέριμνη κι ανεπηρέαστη.

Κατάλαβε ποσό μικρά φαντάζουν όλα εκείνα που αφήνει να την φθείρουν ανελλιπώς στο σήμερα. Συνέχεια

Σύνδεσμος

5/11/2017| Η φυγή

Συνέχεια όλα προμήνυαν τη φυγή του.

Το επαγγελματικό του συμφέρον.

Η δίψα για μια καινούρια χώρα.

Εκείνη η περιέργεια του να γνωρίζεις καινούριους ανθρώπους, διαφορετικά πρόσωπα, μυαλά και νοτισμένες κουλτούρες, αναδυόμενες στο κόσμο, έτοιμες για να τις γνωρίσεις.

Και ήταν και εκείνη η ελαφρότητα με την οποία κάθε τόσο την αντιμετώπιζε.

Ήταν ένα όμορφο λουλούδι, που το είχε κόψει, το είχε πάρει μαζί του.
Είπε πως θα το φρόντιζε και πότε πότε μα την αλήθεια το πότιζε και το έκανε μοσχομυρωδάτο, με πέταλα τρυφερά και βαθύ κόκκινο χρώμα.

Έμοιαζε με τριαντάφυλλο, είχε σκεφτεί κάποτε μέσα του. Αλλά ήταν κάτι άλλο, άγνωστης προέλευσης.. Αυτό ήταν που τον έκανε να το κάνει δικό του, το ακατανίκητο ενδιαφέρον του για την ανακάλυψη του κάθε άγνωστου.

Συνέχεια