Σύνδεσμος

5/11/2017| Η φυγή

Συνέχεια όλα προμήνυαν τη φυγή του.

Το επαγγελματικό του συμφέρον.

Η δίψα για μια καινούρια χώρα.

Εκείνη η περιέργεια του να γνωρίζεις καινούριους ανθρώπους, διαφορετικά πρόσωπα, μυαλά και νοτισμένες κουλτούρες, αναδυόμενες στο κόσμο, έτοιμες για να τις γνωρίσεις.

Και ήταν και εκείνη η ελαφρότητα με την οποία κάθε τόσο την αντιμετώπιζε.

Ήταν ένα όμορφο λουλούδι, που το είχε κόψει, το είχε πάρει μαζί του.
Είπε πως θα το φρόντιζε και πότε πότε μα την αλήθεια το πότιζε και το έκανε μοσχομυρωδάτο, με πέταλα τρυφερά και βαθύ κόκκινο χρώμα.

Έμοιαζε με τριαντάφυλλο, είχε σκεφτεί κάποτε μέσα του. Αλλά ήταν κάτι άλλο, άγνωστης προέλευσης.. Αυτό ήταν που τον έκανε να το κάνει δικό του, το ακατανίκητο ενδιαφέρον του για την ανακάλυψη του κάθε άγνωστου.

Άλλες όμως, το ξεχνούσε και εκείνο αποκαρδιωτικά ήταν σχεδόν έτοιμο να μαραθεί, να ξεθωριάσει το άλλοτε έντονα όμορφο χρώμα του.

Και ήταν πλέον φανερό, ήταν άνθρωπος που έφευγε. Που ήταν περαστικός σε αυτή την πόλη, σ αυτή την καθημερινότητα.

Σε λίγο θα άλλαζε η γεύση από το κρασί που συνήθιζε να πίνει στο μπαρ που σύχναζε τελευταία.

Θα μιλούσε μια άλλη γλώσσα. θα πρόφερε αλλιώς τις λέξεις.

Και θα έβρισκε ένα άλλο λουλούδι φυτρωμένο κάπου σε μια άλλη χώρα που το άρωμά του και το χρώμα του δεν θα είχαν καμία σχέση με το προηγούμενο. Το δικό της χρώμα, και το δικό της άρωμα.

Advertisements
Σύνδεσμος

5/10/2017: Η μικρή μου εξερεύνηση

Καστανά μάτια διερευνητικά σε κοιτάζουν, σε περιεργάζονται.
Διακριτικά όμως γιατί ξέρουν τον κίνδυνο.
Με έκπληξη σε απαντήσεις που μάλλον δεν περίμεναν να ακούσουν
Με ευγένεια από εκείνες που δεν συναντάς συχνά.
Με σοβαρότητα όπως σου αρμόζει.
Τα μάτια. Η πιο ταιριαστή πινελιά που κάνει ένα ανθρώπινο πρόσωπο ιδιαίτερα εκφραστικό και συνάμα μοναδικό.
Μάτια υγρά, συμπαθητικά, και ανεξερεύνητα.
Οι καθρέφτες σου.

Σύνδεσμος

Η ασπιρίνη

Ρεπό.
Επιτέλους νιώθεις αυτή την ευεργετική αίσθηση ότι αύριο δεν θα νιώθεις καταπονημένο το κορμί σου.

θα γευτείς το καφέ σου ακούγοντας τα αγαπημένα σου κομμάτια. Θα έχεις άπλετο χρόνο να μυρίσεις το άρωμά του.

Δεν θα είναι πάλι  εκείνος ο βιαστικός καφές στο δρόμο, που ανάθεμα αν σου ανοίξει το μάτι.

Έλα, απόλαυσε το, μην σκοτεινιάζεις. Η ρουτίνα θα είναι πάντα ρουτίνα, και οι άνθρωποι έχουν γεννηθεί για να απογοητεύουν.

Θα βρεις τον τρόπο.

Θα χαθείς στην εξερεύνηση ενός καινούριου βιβλίου.

Θα αφήσεις το κρασί να σε ζαλίσει. Τους φίλους να σε χαροποιήσουν.

Ίσως αφήσεις και εκείνον να σου κάνει λίγη συντροφιά.

θα ρουφήξεις στιγμές, εικόνες, γεύσεις. ενδιαφέροντα πράγματα.

Για να αντέξεις την επόμενη που θα σε περιμένει μια ασπιρίνη και αυτός ο ίδιος φαύλος κύκλος.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γλυκιά απελευθέρωση

Δεν ξέρω από που προήλθε αυτό το αίσθημα της αγαλλίασης.

Αλλά είναι τόσο ευεργετική η αίσθηση που προκαλεί.

Κουβαλάς ένα φορτίο που σε καταδιώκει, σε βαραίνει και σε αποδυναμώνει.

Και όταν όλο αυτό φεύγει από πάνω σου..

Εκεί που νόμιζες πως έχει γίνει ένα με την σάρκα σου…

Ξαφνικά είναι απλά ανακούφιση. Είναι ελευθερία.

Ελευθέρια ύπαρξης, μυαλού και κορμιού.

Βρίσκεις τον εαυτό σου, εκεί που δεν περίμενες να τον βρεις ποτέ.

Και τότε είναι όλα τόσο μικρά και ανώδυνα.

Λες και πάνε να σου μπήξουν ένα μαχαίρι πουπουλένιο στο δέρμα.

Νομίζεις πως πονάς, νομίζουν πως σε πονάνε.

Μόνο που εσύ χαίρεσαι την αίσθηση

Σύνδεσμος

Να χαμογελάς.

 

Είναι πάλι αυτή η θλίψη μετά το τέλος του καλοκαιριού;

Είναι το βλέμμα το θολό, χαμενο χωρίς ένδειξη ευθύτητας;

η εκείνο το ανατρεπτικό, το απροσδιόριστο;

Είναι η μοναξιά;  αυτή που νιώθεις μόνος και ας έχεις δίπλα τόσους αθρώπους;

Ο καθρέφτης τι λέει; τον ξεγέλασε ακόμια μια φορά το κουρασμένο σου χαμόγελο;

η ψυχή σου είναι ευχαριστημένη με προσωρινές, μικρών λεπτών χαρές;

Είναι πολλά τα τσιγάρα, το ένα μετά το άλλο.  Όμως η νικοτίνη δεν πάυει να είναι ακόμα μια προσωρινή ηρεμία.

Λες και θα φύγουν ποτέ αυτά τα αρνητικά συνασθήματα. Λές και θα ξεθωριάσουν με μια ρουφηξιά απο δ αύτο.

Υποκατάστατα. Για τα πάντα.

Διάβαζεις και εκείνο τ βιβλίο μπας και ρουφήξει η ανάγνωση λίγο αυτή την καταθλιπτική ένταση που σε κυριεύει. Μπας και ταξιδέψει το νου σου μακριά.

Χαζεύεις την θέα απο το μπαλκόνι και γαληνεύει η ψυχή σου, την απλώνεις παντού, της δίνεις το χώρο της. Δεν την πνίγεις περπατώντας σαν μικρό πιόνι στα μουντά τερατώδη κτήρια της Αθήνας.

Βλέπεις στο μετρό την κυρία με τ γαλάζιο φόρεμα και το μπλέ πουκάμισο, ανέμελη κι κοκέτα, να εκπέμπει χαρά με την φωτεινή ενδυμασία της.

Δύο- τρία πράγματα, στιγμές, συνασθήματα που συναντάς καθημερινά και σε κάνουν να….

ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ….

 

 

 

 

 

 

 

Σύνδεσμος

Το παζλ της ζωής σου

 

Υφαίνεις καθημερινά τα λάθη σου.

Υφαίνεις τις ατέλειες σου, τις σκορπίζεις στην πραγματικότητα.

Τις αραδιάζεις μπροστά σε άλλους, όπως τις θυμωμένες λέξεις σου σέ ενα τσακωμό.

Απροκάλυπτα.

Χτίζεις πετραδάκι πετραδάκι ένα δικό σου ατελή, μοναδικό εαυτό.

Τον μοιράζεσαι με άλλα ανθρώπινα όντα.  Θελημένα η άθελα σου.

Γεύεσαι την λατρεία, την ανοχή μα και την αποστροφή.

Πορεύεσαι με όσα πρόκειται να έρθουν.

Συνέχεια

Εικόνα

H μοναξιά του

Καθόταν σκεπτικός στην βεράντα. Παρατηρούσε τους περαστικούς να τριγυρνούν αμέριμνοι. Να τρέχουν να προλάβουν το χρόνο.

Το άρωμα των λουλουδιών του έφερνε μια γλυκιά ευωδία παρασυρόμενη από το αεράκι που χαλούσε την αίσθηση τούτου εδώ του μη και τόσο θερμού καλοκαιριού.

Η βεράντα του περικυκλωμένη με μια σειρά από μικρές και μεγάλες γλαστρούλες που ο ίδιος φρόντιζε τακτικά.

Και τώρα, να το έργο του.  Ένα σωρό άνθη χρωμάτιζαν το μικρό του αυτό στασίδι, που συνήθιζε να περνάει ώρες μοναχός του.

Με την ψυχή του όμως τι είχε καταφέρει;

Είχε φτάσει πια 73 ετών. Ζούσε μόνος στο σπίτι χωρίς συντροφιά. Είχε μόνο εκείνα τα λουλούδια του και τούτο εδώ το μέρος που ηρεμούσαν λίγο την ψυχή του.

Συνέχεια